Zondag…in en om het huis bezig…niks doen…bank op het balkon gesleept…boek lezen in de zon op de bank…..:-)

Fran & Jane zijn weer op reis samen! Dit keer toeren we 3 weken in Ierland met een gehuurde Ford Fiesta! Wat een feest!

Tot zover de route Dublin-Larne-Ballintoy-Londonderry-Belfast genomen. Morgen op naar Donegal aan de Noord-west kust. Het weer doet doet leuk mee, maar toch wel elke dag een buitje. Maar…we zijn ook al met de zonnebrand in de weer geweest . Enkele foto’s voor een kleine impressie:

Vorige week de zon maar weer eens gaan opzoeken samen met Francien, want hier is het PET!
Het werd een last-minute Istanbul voor 5 dagen. Leuke stad, mooie dingen gezien en heerlijk relaxed gedaan.

Istanbul is een aanrader!

Foto’s zijn hier te zien.

Veilig geland dus en geheel uit het vakantieritme! Alweer 3 weken in de full-time werkmodus

Maar ja, we kunnen er weer ff tegen! Het was in ieder geval een geweldige vakantie met zon, regen , kou…en een leuk vriendinnetje! Nog steeds kunnen we gelukkig lachen om mijn ontzettende wakkerheid ‘s morgens…waar Francien minder plezier van had, knorrend in bed! En mijn irritante positiviteit, zelfs als het met bakken uit de hemel viel en wij als teletubbies richting Machu Picchu liepen!

Nu bedenken wat de volgende bestemming gaat worden want daar zijn we nog niet uit!

Een greep uit onze enorme fotobestand van onze vakantie zijn hier te bekijken!

Zondag 9 maart zijn we begonnen aan de Inca Trail. Hieronder een verslag van de 44 kilometer bikkelen in vier dagen!

Dag 1

Het vertrek op de eerste dag had heel wat voeten in de aarde….Nadat we vroeg in de ochtend opgehaald werden, reden we met onze 3 andere `teamgenoten´, de crew en de 2 gidsen richting het beginpunt van de Incatrail. Daar kwamen we om 9:30 uur aan. Na drie kwartier rondhangen op de parkeerplaats deden we maar eens navraag over de vertrektijd van ons avontuur, we wilden allemaal enorm graag vertekken! De zon scheen, de energie was 100 % aanwezig en de beentjes wilden dus lopen! Maar we gingen eerst lunchen?! We hadden allemaal net ontbeten in het dorp waar we een wandelstok, cocblaadjes en water hadden ingeslagen dus erg veel behoefte hadden we daar niet aan! Rond half 1 kregen we een warme lunch en uiteindelijk stonden we tegen half 2 bij het beginpunt van de trail. Maar wat dus niet wisten was dat onze gids er niet was! De hele ochtend werd er steeds heel vaag gedaan over het gidsverhaal en wij waren in de veronderstelling dat er 2 gidsen waren voor 5 personen. Maar 3 organisaties waren samengevoegd en onze gids ontbrak. De 2 gidsen wilden ons laten staan bij de check-in met het verhaal dat onze gids niet op is komen dagen, er een andere gids was geregeld, maar dat ze niet wisten hoe laat hij zou komen. Inmiddels hebben we al genoeg ervaring met beloftes en praatjes van de Zuid-Amerikanen dus hebben we de twee gidsen letterlijk gesommeerd te blijven wachten totdat we helemaal compleet waren met onze gids. Na een half uur kwam er eindelijk een klein, verlegen mannetje (lijkend op mr. Bean) aanlopen…Roberto, onze gids! De trail startte rond 14:00 uur met regen L

Lopen ging prima op deze eerste dag. Natuurlijk moesten de beentjes wat wennen, evenals onze lichamen. Een groot verkleedfeest! Pocho´s aan-uit, jas aan-uit. fleecetrui aan en uit, onderkant van de afritsbroek weer aan! De rugzak elke keer weer op de kop omdat er nog niet echt een `opbergsysteen´ was. Alleen van die omkleedacties stond het zweet alweer op de rug! Maar dat betekende ook genoeg pauzes dus konden we aardig wennen aan het zogenoemde `Peruvian flat´ (lichtelijk omhoog en omlaag).

Druipend van de regen en toch wel moe kwamen we 4 uur later aan in ons eerste overnachtingskamp. Na de thee, een potje kaarten en het avondeten werden we om 8 uur naar bed gestuurd om genoeg energie op te doen voor de tweede en zwaarste dag van de trail. Douchen kon alleen koud…we hadden het al koud dus de vochtige washandjes waren een prima alternatief! In onze schuin opgezette tent met dampende en zeiknatte kleding van de eerste dag vielen we in no-time als een roos in slaap!

Dag 2

Dag twee was dus ook ECHT zwaar! Om 6:30 uur begon de tocht van in totaal 9 uur waarvan 8 uur flink omhoog en 1 uur dalen!

De regen was in de ochtend even gestopt en de zon hielp ons klimmen! Op tweede de foto zie je een stuk van de helling van die dag! Het pad is steil, ligt vol met keien en rotsblokken, heeft onmogelijke trappen en is op sommige stukken gevaarlijk smal en glibberig met een fijne afgrond ernaast! Ongelofelijk dat die gekke kleine Inca´s die trail meerdere keren per jaar liepen…heen en terug!

Het was inmiddels weer gaan regenen en de lunch begon mij behoorlijk in de weg te zitten. Ook de hoogte begonnen we te voelen…het lopen werd steeds vermoeiender vanwege het tekort aan adem. Ik voelde me slecht! Op een gegeven moment ben ik mijn passen maar gaan tellen om nog te kunnen lopen…100 was echt het maximale en daarna had ik weer een paar minuten nodig om bij te komen! En dan te bedenken dat een van de gidsen op zijn fluit aan het spelen was terwijl hij omhoog liep…om ons te helpen en te motiveren!

Lekker detail: boerend en half kotsend vervolgde ik mijn weg achter de rest aan. Francien had het ook zwaar maar liep gestaag door, af en toe foeterend op haar regenponcho die ze enorm verafschuwd en niet waterdicht bleek (die van mij gelukkig wel!). Maar de hoogste top van 4215 mtr heb ik gehaald met pijn en moeite! Roberto met zijn Nike t-shirt met de tekst `Just do it´ heeft me geholpen J

Moe kwamen we een uur later dan de rest aan in het overnachtingskamp waar we om 15:45 uur onze verlate warme lunch kregen. We waren zo moe en van slag dat het eten er maar moeizaam inging. Daarna gelijk de tent ingedoken voor een dutje! 3 uur later stond het avond eten weer klaar, maar onze buiken hadden het zwaar en konden niet zo veel meer aan! Ongelofelijk trouwens wat de crew elke keer op tafel wist te zetten! Over het algemeen was het eten lekker en zeer gevarieerd…maar soms ook niet! Quote Francien: `Als ik dit in een restaurant had gekregen, had ik het terugegegeven!´ (natuurlijk weer de slappe lach!) Maar je stelt je eisen bij en bijna alles smaakt wel na zoveel inspanning. Na het avondeten doken we om 8 uur weer de tent in naast een heerlijk kletterende waterval!

Dag 3

Na die tweede hell-dag kon het alleen maar beter worden! De derde dag begon weer met een stevige klim van 2 uur, maar dat ging goed! Het helpt ook wel als je weet dat het maar voor even is en het niet erger kan worden! Onderweg kwamen we nog enkele archeologische opgravingen tegen waar onze gidsen wat over vertelden dus dat zorgde voor wat afwisseling. Daarna wisselde het klimmen zich steeds af met dalen of `Peruvian flat´ dus konden we onderweg ook weer praten en zingen met elkaar! 5 uur dalen, waarvan onder andere 3000 flinke traptredn, is ook geen pretje voor de knieën en kuiten…maar alles beter dan klimmen dus ik was in mijn element!

In het overnachtingskamp wachtte een warme douche, muziek en drank op ons dus de stemming zat er goed in! Voldaan kropen we na een paar alcholische drankjes onze wederom dampende tent in (bier is triouwens inmiddels prima te drinken als er niets beters is J)!

Dag 4

Om 4 uur in de ochtend ging de wekker weer! En het regende wederom pijpenstelen $%&?! Veel slaap hadden we niet gehad (alles was klam, onze 2 Israelische teamgenoten waren van hun geld beroofd uit de tent en schreeuwden de hele berg bij elkaar en we sliepen wederom op een helling!) Het ontbijt werd met moeite naar binnen gewerkt. De hoop om de zonsopkomst bij Machu Picchu te zien was opgegeven door de gidsen dus vertrokken we later dan gepland in de stromende regen in een file richting Machu Picchu. Ik zag het nog wel zitten en hoopte stiekem nog op een zonnetje maar Francien was VET chagerijnig vanwege het slaapgebrek en de regen. Prima ochtend dus

Na 2 uur lopen heb je vanuit de zonnepoort normaal voor het eerst zicht op Machu Picchu. Maar wij dus niet! Een en al wit…alleen maar regen en wolken! Heel af en toe was er een glimp te zien van Machu Picchu! Dat betoverende moment hebben wij dus niet mogen ervaren! Geen zon, geen lachende smoeltjes…maar druipende, treurige gezichten (zie foto´s hieronder)! Maar na een tijdje wachtend in de regen was het chagerijnige inmiddels wel omgeslagen naar het melige omdat het echt een TE triest moment was! Vier dagen lopen en dan alleen maar wolken zien!  Maar het weer klaarde wel wat op waardoor we gelukkig Machu Picchu wel konden zien en we er rondgeleid konden worden door Roberto. Na een paar uurtjes daar… klam en koud…hadden we het wel gezien en vertrokken we naar Aguas Calientes waar we de trein om 18:00 uur moesten hebben richting Cusco.

We waren toch wel een beetje beteuterd door het trieste weer en effect daarvan op het geheel. Maar uiteindelijk was het leuk en mooi om de trail gelopen te hebben. Ook afzien hoort daarbij en dat geeft toch wel een voldaan en trots gevoel! Je leert jezelf wel kennen! Tip voor diegene die de trail nog willen gaan lopen: Misschien moet je toch maar het regenseizoen vermijden en in mei of juni gaan! Voor meer uitleg over de regen en frustratie tijdens deze trail kunnen jullie op de blog van Francien terecht!

Gisteren hebben we een heerlijke massage genomen en kunnen bijkomen van onze vermoeide beentjes. Samen met Paul, onze Engelse teamgenoot, hebben we tijdens het eten gelukkig nog na kunnen lachen over alle belachelijke, moeilijke en leuke momenten van onze trip. Daarna een kroeg ingedoken, lekker gedanst en daarna melig en teut richting ons bedje gehobbeld (in de stromende regen uiteraard!)

Morgen vertrekken we naar Lima …naar de zon, de zee en het strand! Regen willen we niet meer!!!!!!!!!!

Klik op de foto´s voor groot formaat!

We hebben de afgelopen 2 dagen heerlijk rondgehangen in Cusco en ons relaxed kunnen voorbereiden op de Incatrail naar Machu Picchu morgen.

Cusco is prima…..leuke restaurantjes, schoon en voorla weer enorm veel winkels met Peruaanse spulletjes. En net als in elke (toeristische) stad zijn er ook plenty mensen die echt alles aan je willen verkopen. Het begon al in de taxi van het vliegveld naar ons hostel! Uiteraard eerst met een inleidend praatje! En we waren zoooo moe (en chagerijnig…gebeurt ook wel eens op vakantie) dus hadden we totaal geen behoefte aan slap geouwehoer! Maar de taxichauffeur liet zich niet weerhouden door onze blikken!

T: Xcuse me misssssssss…where you from? You have reservations for hotel?

J: Nee, maar we hebben een goed adres uit de gids!

T: Perhaps I bring you first to nice hotel. You take a look and then decide which hotel you want?

J: Nee dank je, direct naar ons hotel graag!

T: You want Incatrail? I can arrange Incatrail for you?!

J: Nee, hebben we al geboekt!

T: I have good price!
J (in gedachten): Ben je doof…hebben we al geboekt!!!!!!

T: Xcuse me misssssssss…..are you single?

J: Nee! (om van het gesprek af te zijn)

F: Ja

T: Ah…well…good for you…good for me!!!! What laguge you speak in you country?

J: Laguge? Ah..language! (En of ik dat woord wel 10 keer wilde herhalen en op wilde schrijven zodat hij goed zou onthouden hoe hij het uit moest spreken! Vervolgens heeft hij dat woord wel 20 keer herhaald! Bij Francien kwam inmiddels de stoom al uit haar oren!)

En dat ging dus de hele weg zo door! Toen hij stopte voor een hostel reageerde ik erg chagerijnig of hij ons alsjeblieft naar ons hostel wilde brengen! Maar daar waren we al! Thank god waren we van hem verlost! Volgens mij had hij geen beste rit…en wij ook niet!

Maar op weg van ons hostel naar het drukkere gedeelte zijn we de afgelopen dagen nog genoeg van dit soort types tegengekomen! Voor hun restaurant, voor hun massagesalon, in hun `winkeltje´, in de bus. De standard zin: Xcuse me misssssssss…where you from? You want to eat? You want a massage? Maybe later? Nice bags…nice scarves…nice hat…passa! You hungry? Same same but differtent!

Ahhhhhhhhhh! Zij moeten natuurlijk ook verkopen maar we worden er zo langzamerhand gek van! Nergens kan je normaal lopen! Zelf in de bus kregen we een zak met warm eten tegen onze neus aangedrukt…of we iets wilden eten! Het leven van een toerist is zwaar hoor…onderschat dat niet! Maar we weten ook, dankzij Theo Maassen, dat het leven niet altijd leuk is! Ook niet voor de verkoper…want wij worden steeds botter!

Maar er zijn ook schattige types die je een kaart voor 1 sol proberen te verkopen door je in snelterinvaart meer te vertellen over je eigen land: Holland is vlak en heeft geen bergen, de vlag is rood-wit-blauw en de konigin heet Beatrix!

Of kleine kindjes die met schaapjes aan komen lopen en een heel verhaal in het Quechua brabbelen en aan het eind vragen: Wanna take a picture miss? One sol! Daar zijn we dan wel voor gezwicht, zie foto!

Genoeg over onze ervaringen met verkopers/aansmeerders! Verder is het hier leuk en hebben we zin in ons volgend avontuur! Vanavond zijn we gebriefd over de trail en we hebben er helemaal zin in! Van ons ouderlijk sponsergeld hebben we toch maar besloten om samen één drager te delen voor onze spullen! Alleen onze dagspullen moeten we zelf dragen. Appeltje eitje dus

Net weer heerlijk gegeten en alle benodigheden ingeslagen. Om 6:30 uur worden we opgehaald bij ons hostel waar we woensdagavond pas weer terugkomen. De komende dagen zijn we dus out of contact!

Duim maar voor ons….regen is niet gewenst…blaren ook niet…maar de zon en energie voor 10 wel! Aan onze spirit ligt het niet!

Puno is dus Nothing to write home about! Het dorp is treurig, maar het ligt wel aan het Titicacameer…dat dan weer wel! Dus besloten we bij aankomst maar gelijk op zoek te gaan naar een bootochtje op het meer de volgende dag. Na een beetje rondlopen, busticket boeken naar Arequipa (niet langer blijven dan nodig is!), proviand inslaan voor het bootochtje en koffie drinken, crashten we in ons hostel. Warme douche en lekker zappen op bed…daar hadden allebei wel zin in! Toen we het avondprogramma op WarnerBros channel hadden bekeken was de zin om het dorp in te gaan inmiddels gezakt. Een aan het hotel bezorgde pizza leek ons wel wat! Dus de man achter de receptie is voor ons gaan bellen. Hij had nog bijna een pizza in een dorp 44 km verderop besteld, haha! Maar goed…thuisbezorgen kennen ze niet in Puno dus heeft Francien eens lief gekeken en de receptionist zover gekregen dat HIJ de pizza voor ons ging halen. Wat een verwende nesten zijn we hè!? 20 minuten later lagen we op bed met pizza Friends te kijken!

De volgende ochtend werden we al om half 7 opgehaald voor het boottochtje over het Titicacameer! Eerst werden de Uros eilanden aangedaan! Hier leven mensen op drijvende rieteilanden. Buiten de dagelijkse stroom van toersisten leven ze op hun eigen `Uros’  manier. Zodra de toeristen in zicht kwamen,  sprongen ze op om hun `Uros ding´ te doen. Kleedjes werden spontaan geborduurd en kindjes gingen lekker spelen in ons zicht! We werden er uiteraard weer melig van! En natuurlijk mochten we ook op een echte Urosboot varen (eerste foto)!

Daarna volgde een bootocht van ruim 2 uur naar het eiland Taquile. Onderaan het eiland meerde ons bootje aan waarna een klim van 1,5 km volgde naar het dorpje boven op de berg. Heavy..maar goed als oefening. De spieren doen het prima, alleen de ademhaling werkt niet lekker mee op deze hoogte van 3800 mtr! En Francien had het ook nog zwaar met haar op hol geslaagde darmen! Boven stond ons een vers gevangen forel met rijst en cola te wachten! Heerlijk in het zonnetje en een mooi uitzicht (ook op de twee nieuwsgierige meisjes op de derde foto)! Francien hield het bij cola, thee en biscuitjes. De afdaling over een lange trap naar de boot was minder vermoeiend!

Vanochtend zijn we na een eeuwige busrit van 6 uur aangekomen in Arequipa (warm, chagerijnige chauffeur, dramamuziek…) Daarna hebben we direct besloten naar de dichtsbijzijnde vliegwinkel te gaan om een vliegticket naar Cusco te boeken omdat we 12 uur in een bus ECHT niet meer zagen zitten! Is dus gelukt! We zijn nu ieder wel $ 105 armer maar veel gelukkiger! Geen bus meer voor ons deze vakantie! VERWEND!!! Echte backpackers hè?!

Vandaag en morgen gaan we het hier in Arequipa verkennen en dan vliegen we vrijdag om 7 uur naar Cusco!

Even iets met jullie delen! Het blijft ons nog steeds verbazen!

Sinds ons verblijf in Brazilië en Bolivia bleef ik me (en Francien ook) verbazen over het afval-verhaal! Nog nooit zoveel zooi bij elkaar gezien. Natuurlijk hebben ze bijna nergens gehoord van prullebakken of in het algemeen ‘opruimen’, alles wordt gewoon buiten de ‘persoonlijke ruimte’ gemikt…op de straat, in een bus…waar dan ook! Zelfs een buschauffeur stond te plassen tegen zijn eigen bus! Straatjes in Bolivia met riviertjes die overstromen van het afval waar honden, varkens en kinderen op zoek zijn naar eten! Elke keer als er iemand weer wat weggooide uit een busraam moesten we allebei hardop lachen over onze eigen verbaasde gezichten. Het went niet, ook al weet je dat dit hier heel normaal is.

Een ander fenomeen is de enorme werkverschaffing hier! De inkomens zijn erg laag hier, dus voor elke handeling wordt wel een baan verzonnen. In een apotheek wordt je gwholpen door mevrouw 1, mevrouw 2 schrijft een briefje waarmee je naar een betaalhokje moet, mevrouw rekent het af en als het even meezit pakt mevrouw 4 het voor je in! En snel gaat het ook niet!

Gisteren zijn we in La Paz op pad geweest op aangifte te doen bij de politie omdat Francien haar telefoon kwjt is, waarschijnlijk gestolen (daar is ze inmiddels al overheen ). We kwamen daar 10 minuten voor hun lunchpauze aan maar werden gevraagd over een uur terug te komen. Toen we vroegen hoelang de aangifte ging duren antwoordde de politieagent ’5 minuutjes’ !? verbaasd keken wij op ons horloge maar bij nader inzien was het ook wel te verwachten….5 minuutjes is in Bolivia minimaal 15 minuten. Wij hadden minstens een uur ingecalculeerd, dus dat bood hoop!

Na een uur waren we terug en begon het wachten! De politieagent die ons eerder te woord had gestaan wees ons naar een bureau en ging zelf ook zitten…..tv kijken! Na 20 minuten vroegen we beleefd maar eens waar we eigenlijk op wachtten…inmiddels was een tweede politieagent achter een bureau in slaap gevallen en had een derde zich op z’n dooie gemakje aangekleed in het kantoor! Toen dan uiteindelijk na nog een kwartier wachten een typiste en een politieagent die een handtekening moest zetten onder het proces-verbaal arriveerde, was de klus binnnen 15 minuten geklaard. Toch zo gek nog niet die inschatting van 1 uur! Met nog enkele tips van de politie op zak zijn we La Paz weer ingedoken.

We hadden al eerder gehoord dat de politie hier zo corrupt als wat is en de trage (Boliviaanse) manier van werken was nu ook enigszins zichtbaar geworden. Met het feit dat op elke hoek van de straat een politieagent niets staat te doen en naar z’n MP3-speler aan het luisteren is (werkverschaffing!)….kan je ze toch niet echt serieus nemen!

Voor zover onze verbazing en de lachbuien die dat soms oplevert!

Bolivia ligt nu achter ons, we zitten nu in Puno (Peru) aan het Titicacameer. Net een boottocht geboekt over het meer voor morgen. Daarna zullen we naar Arequipa gaan en vervolgens naar Cusco waar we op 9 maart aan de Incatrail gaan beginnen.

¡Adios!

We zijn weer in de bewoonde wereld, vanochtend zijn we na een busreis van 10 uur in La Paz aangekomen!

Dinsdagavond kwamen we in Uyuni aan (privéjeep-rit was prima. We hadden op die dag met Ester afgesproken in dit verreweg van pittoreske stadje, maar van Ester nog geen enkel spoor. Toch maar de Salartrip geboekt voor 2 personen, met mogelijkhied voor 3. En toen we op weg naar een hostel liepen, schreeuwde daar ineens een Hollandse! Ze had de afgelopen 2 uur al aan alle toersiten gevraagd of ze twee Hollandse meiden hadden gezien dus was ze erg blij ons eindelijk te zien.

De eerste dag van onze trip zijn we naar het enorme zoutmeer gereden. Een enorme witte vlakte met af en toe een lag water, blauwe lucht en veel zon! Het gaf me dat heerlijke zeegevoel…..zo leeg en fris!

Natuurlijk waren we niet de enige daar….het dorp barst van de touragentschappen dus leek het soms wel een jeepcaravan die steeds weer op weg was naar de volgende bezienswaardigheid. Beetje jammer, maar dat was natuurlijk te verwachten. De zin ´er is weer een blik toeries open getrokken´ hebben we vaak herhaald!

Onze 4 andere medereizigers waren nou niet bepaald de vrolijkheid en spontaniteit zelve. Het Duitse stel had last van de hoogte en sliepen dus veel. Uit de andere twee Japanse meiden (omgedoopt tot Dim en Sum, waarvan de ene steeds een mondkapje droeg tegen het stof!!!) kwam echt helemaal niets, die konden net een paar woordejs Engels.

De overnachtingen waren basic, koud, de bedjes klein, maar 1x mogelijkheid tot douchen…alleen als de generator aanstond)…..maar wel in een redelijk inheemse omgeving. Dus dat is voor ons als antropologen natuurlijk wel een pluspunt!

Onderweg veel bergen , besneeuwde bergtoppen, rotsen, woestijn, lama´s, vicuña´s, ezels, flamingo´s, geisers en meren gezien. We hebben echt kilometers in de middle of nowhere gereden, in de bergen, op hoogtes van bijna 5000 meter. Op de laatste dag vertrokken we om 5 uur in de morgen om de geisers te kunnen zien bij het opkomen van de zon. Wat een lawaai, een geborrel en een eierlucht daar! Echt mooi om te zien wat moeder natuur (Pachamama) toch allemaal kan! Daarna hebben we om 7 uur ´s ochtends een heerlijk bad genomen in een thermisch bad met uitzicht op de bergen en een meer. Puur natuur dus deze dagen!

We waren echt van de wereld afgesloten en na 3 dagen heb je toch ook wel weer zin in wat meer levendigheid…in een levendige stad. Na onze trip hebben we met Ester gelijk de bus naar La Paz genomen en zijn we hier vanochtend om 6 uur aagekomen. We kunnen hier weer lekker de uitlaatgassen inademen, maar we zijn blij! Bij aankomst in ons hotel hebben we een heerlijke douche genomen, wat ook wel nodig was na 3 dagen niet douchen met alleen maar gebruik van verfrissingsdoekjes! Net onze was weggebracht naar een wasserette want we hebben kledingcrisis! Na een cappuccino en een American breakfast kunnen we er weer tegenaan en gaan we zo maar eens de stad verkennen met alle steile straatjes! Van de hoogte tot op heden nog geen last gehad!

Foto´s uploaden is hier drama…..dus maar 1 plaatje van de Salar!

We zitten nu nog in Potosí, maar vertrekken vanmiddag om 14:30 uur met een privé jeep (van een risorganisatie die toch die kant op moet) naar Uyuni. Is wel duurder dan een bustrip van 7 uur, maar anders hadden we vanochtend al in de bus moeten zitten en komen we op dezelfde tijd aan als de jeep. Nu bekijken we de stad, doen we wat inkopen voor onderweg (biscuitjes tegen een tegenstribbelende maag!) en ga we zo maar eens lunchen met een vers bananensapje.

Oh ja…en die Alpaca wollen truien kopen we niet hoor, die zijn te zwaar en nou niet echt mooi! Heb wel al een mooie sjaal gekocht in een winkeltje voor eerlijke handel. En Francien een hoedje…ze lijkt nu op Koninging Beatrix

Ik was helemaal vergeten om te melden dat Francien ook steeds een blog schrijft op Hyves. Zie http://francienvaneersel.hyves.nl

Vanaf morgen hopen we dus in de jeep in en om de Salar te zitten, dus dan even geen bericht van ons! Hopenlijk daarna mooie foto´s van de trip!

Ciao!